Badje vol!

Als Kobe, Tijn en Nils in bad gaan, verhuist altijd de helft van de inhoud van het speelgoedkeukentje mee. Standaard badspeelgoed vinden ze maar niks, leve de pannekes!!! Juul mocht heel even mee in het grote bad, en kreeg van elke grote broer een pannetje warm water over zijn buik...

Help! Juul wordt oud!!!

Acht weken al! Acht!!! Elke dag krijgen we hem gemakkelijker aan het lachen en hij kan ook al een tijdje geamuseerd rondkijken in zijn park. Dat vinden de grote broers natuurlijk geweldig, die laten met veel plezier vanalles boven dat kleine hoofdje rondzweven... Dat gaat uiteraard ook eens fout aflopen, ik hou mijn hart al vast en kan alleen maar hopen dat het een zacht speelgoedje is dat dan recht naar beneden op dat kleine neusje valt... Ze zijn er zó geweldig lief voor, maar kennen hun eigen kracht natuurlijk niet. Stevige zoentjes, verpletterende knuffels, "dáár mogen we niet aankomen hè mama!" met de vinger gevaarlijk dicht bij (op, eigenlijk) het fontanelleke... Gelukkig zijt ge daar bij een vierde al heel wat geruster in. Hij kan ook maar vroeg genoeg leren om tegen een stootje te kunnen, hij zal het nog kunnen gebruiken als jongste van den hoop!

Wat is een plakdag?

Een plakdag is tegelijk hetzelfde én compleet iets anders als een feestdag. Ik heb weer een hele dag in mijne pyjama rondgelopen, ik moet op het einde van deze dag besluiten dat ik gene klop gedaan gekregen heb, én Pieter is er alweer met de oudste drie op uit getrokken (naar de Ster deze keer) om even buiten te zijn.
Heb ik zelf beslist dat ik nog een dagske de tamme doos wou uithangen? Nee, de groten baas die daarvoor verantwoordelijk was, was onze Juul.
Niks maar dan ook NIKS was goed vandaag. Vooral neerliggen was niet goed. Eten was wel goed. Lang bij mama blijven plakken was geweldig. Veel overgegeven vandaag, soms was dat goed maar soms ook totaal niet. Rondgedragen worden door papa was voor eventjes goed. Bij mama hangen was prima. Zo in slaap vallen was zalig. Héél eventjes neerliggen was nog net ok (om snel te gaan plassen bijvoorbeeld), maar toch vooral niet goed. Alwéér eten (zelfs met een volgens ons volle maag) was goed. Nog wat bij mama hangen nog beter. On-ge-loof-lijk! Af en toe smeekten mijn armen om vijf minuutjes rust. Vijf minuutjes zonder dat kleine (schattige, maar toch:) monstertje tegen mijn lijf geplakt. Vijf kilo lijkt niks, tot ge er een hele dag mee rondloopt. Ik heb zonder zever spierpijn in mijn twee armen, aaaaah!!! Maar ondanks de powertraining en de ongelooflijke mobiele beperkingen die zo'n plakdag met zich meebrengen, heb ik er toch ook van genoten zenne. Zo'n klein ventje dat alleen content is bij de mama, da's goed voor mijn ego. Of zoiets. En 't is best goed. Voor één dagske dan ;)

Wat is een feestdag?

Onze Kobe is een denkertje. Dat ventje wil werkelijk alles snappen en alles weten. Soms neigt het een beetje te veel naar wijsneus en krijgen we er de kriebels van, en soms maken we er ons ook wel al eens gemakkelijk vanaf met "dat is nog te moeilijk om uit te leggen"... Maar op een luie vrije dag als vandaag is daar natuurlijk wel uitgebreid tijd voor.
Google werd er dus bijgehaald, want -sorry- de oorsprong van deze feestdag behoort niet tot onze parate kennis. Na de officiële uitleg (die toch nog een klein beetje zijn petje te boven ging, wat wilt ge, 't ventje is 5 jaar) werd er dan even verdergedacht op zijn niveau. "Strikvraagje voor Kobe", noemen we dat dan. Dan beginnen zijn oogskes al te blinken. Zalig om hem in zijn koppeke te zien graven naar het antwoord op de vraag wie er vandaag tóch moest werken en waarom dan wel... Dokters, treinbestuurders, piloten, én oma Kukeleku, we hebben aan jullie gedacht!

Voor de rest: zalig, zo ne feestdag! Wij zijn hier geweldig goed in het nen-helen-dag-gene-klop-doen. Lang ontbijten, nog véél langer pyjamalopen, filmke kijken, eten, middagdutje, nog een beetje eten,...
Deze week had ik in mijn kast mijn "rare trui" teruggevonden. Simpel gezegd is het één grote rechthoek met twee mouwen erin. Niet comfortabel om mee buiten te komen want de flappen zijn te groot om ze op een deftige manier rond uw lijf te draperen; ik vraag me écht nog altijd af hoe ge zo'n trui op de juiste manier moet dragen. Maar als nachtelijke borstvoedingstrui is hij geweldig! Ik heb het zelf lekker warm én ik kan Juul helemaal induffelen tijdens het drinken.
Nils heeft de trui vandaag ontdekt, en is nu ook fan. Het spelleke "wie komt er bij mij???" is toch véél indrukwekkender als er een soort van vleermuis klaarstaat om u op te vangen in plaats van twee kale mama-armkes? Groot plezier ook als die mama ineens in een kangoeroe verandert, Nilske lekker ingepakt in de flappen en springen maar!
Kobe en Tijn zijn, hoe ge 't ook draait of keert, op van die fijne mama-Nils-momentjes gewoon vuile meelopers... Helaas ben ik nog maar een beginnende kangoeroe dus met drie jongens tegelijk door de living springen, het lijkt me allesbehalve gezond. Zéker op een feestdag! Gelukkig was het zo ook goed:

Mijn kangoeroekapsel, dáár is nog wel wat werk aan! ;)

Woensdag!

Feest voor Nils, een halve dag het kot voor hem alleen! Kobe en Tijn naar school, en Juul is nog veel te klein om in de weg te lopen of dingen af te pakken... En wat doet Nils het liefst? Buiten spelen! Met de geweldige zandtafel die de paasklokken brachten.

's Middags was het dan smossen geblazen; oma en opa en moeke op bezoek! Zelf smosjes maken, daarna aardbeien en frambozen eten, en afsluiten met cake.
Kobe herinnerde zich "ineens" dat hij de échte paashazen zélf de zandtafel ineen had zien vijzen, in geuren en kleuren kwam het verhaal eruit. En elke keer als hij het opnieuw vertelt, komen er extra details bij, wat een fantasie!

Bergen moed...

... heb ik bijeen moeten rapen. Want ik maak mijn eigen weer voor de zoveelste keer onsterfelijk belachelijk in een poging om een waardige blogster te zijn. Ik ben er rotslecht in, maar ik doe het toch! Is daar een woord voor? Laten we het voorlopig op iets tussen zelfpijniging en belachelijkheid houden :)
Want tja, de cijfertjes spreken voor zich. Na 10 november 2012 bleef het hier stil. En vorige week kwam ik hier nog eens lezen en dacht ik: verdorie! Al die leuke verhalen over Kobe en Tijn die ik zelf al een beetje vergeten was. En help! Wat ben ik van Nils allemaal al niet vergeten? En juist ja, ondertussen is Juul er ook nog bijgekomen, dat ventje werd hier in de verste verte nog niet vernoemd!

En kijk, het uitroepteken hierboven stond hier nog niet, of daar kwam ineens gekrijs uit het park. Juul wil duidelijk meteen zijn schade inhalen. Ok, we beginnen dus met Juul... Ons jongste spook, geboren op 8 maart 2014 en met zijn 3,190kg en 48cm een zalig piepklein ventje dat helaas volgens de clichés veel te snel groot wordt! Hij ligt hier ondertussen zalig te drinken en -hoera!- ik ben ondertussen zo handig geworden dat ik toch lekker verder kan typen met mijn twee handen.

   

Ondertussen is hij al bijna 2 maand oud en de zaligste baby ooit! Eet goed, slaapt goed, krijst niet van de krampen zoals Tijn en Nils deden, kan al lachen en begint te brabbelen,... Geeft regelmatig over en kakt aan de lopende band buiten de lijntjes, maar dat mag! Want met zo'n schattig snoetje moogt ge alles. Voorlopig toch. Alhoewel... Ik betrap mezelf nu al soms op de eerste tekenen van het gevaarlijke kakkenest-syndroom. Kobe, Tijn en Nils konden niet snel genoeg groot worden en nieuwe dingen leren, en bij Juul kon ik bijna janken toen de eerste kleertjes te klein bleken te zijn. Ik snapte vroeger nooit dat mensen hun baby klein wilden houden, maar nu dus wel. Dat gaat blijkbaar vanzelf als het je laatste is, merk ik nu...

Gelukkig is er de maxicosi: eersteklas marteltuig voor kersverse ouders en dé ideale remedie tegen mijn kakkenest-syndroom... Groei Juul, groei!!!

Als Kobe niet wil slapen...

"Mijn velletje wil nog niet gaan slapen... En alles wat er aan mijn vel hangt, wil ook niet gaan slapen... En ik wil ook niet gaan slapen!"

Ja, zo'n Kobeke, er komt wat uit!

En nog eentje om te onthouden...
Kobe samen met Darya in de douche: "Jij bent niet zoals mijn mama; mijn mama heeft dáár een snorretje!"